Kur kthehet një kujtim
Ktheheshim nga Plazhi i madh i Ulqinit
Rrugës për në strehë në Shtoj ku banonim
Si zakonisht në një pasdite mjaft të vonë
Aty ku na priste vetura që e kishim lënë herët
Diku para se ta linim verimin e një dite në plazh
Kapa një rreth plastik që më ra para këmbëve
Derisa ecja sikurse të tjerët me sandale
Që u ra në rërë dy të rinjve që me të luanin
Mbase ishin francezë nga theksi kështu dukej
Mund të kenë qenë i dashuri me të dashurën
E kapa kapakun mjaft i çuditur atë që m’u duk
Si kapak i ndonjë koveje që kishim në shtëpi
U vështruam për ca me dy turistët sy më sy
Ata prisnin derisa unë e mbaja në duar
Sikur gjësend i imi ndonëse s’më përkiste mua
Ku ca kokërriza rëre rrinin si trosha të mbetura
E si miell misri në pjatën e lënë zbrazët
Ua ktheva kapakun e kuq me të cilin luanin
Kaloi kohë e më vonë mësova emrin e tij
Që këtë disk fluturues po e quajkan frisbi
Kështu kujtimet ndonjëherë vijnë si ky sot
Si ky kështu e këtu si kapak kujtimi
Nga ajobota kur e ku ndodheshim
Atëherë në fëmijëri në atë verë
Ku më ktheu kjo erë kujtimi nga Ulqini
