Dy studentë të dashuruar nuk kanë mundësi të komunikojnë. Djali (Shkrepi) mbeti në Prishtinë, në qytetin fantazmë, ndërsa vajza (Puhiza), mbas një odiseje të gjatë vjen në Kukës, në qytetin ku s’dihet kur çel dita e soset nata.
Shkruan: Petrit PALUSHI, Kukës
Mali i Gjallicës në tri stinë të vitit, përveç dimrit, në mëngjes zakonisht merr ngjyrë të përhimtë, aty kah dreka kthehet në ngjyrë të jeshiltë, ndërsa në prag të mbrëmjes futet në t’ullijtë. Por natën mali duket si një ajsberg gjigand, si një ajsberg i vendosur jo në mes t’ujanës së pafund, por në mes të një terri veshë me të bardha. Natën, sidomos natën e terrtë largësia pesë kilometërshe ndërmjet malit dhe qytetit sikur ngrin. Dritat llamburitin si yjet dhe këto drita, si të mos vareshin në trup të qytetit, por në trupin e malit i japin atij një pamje të shkëlqimtë dhe ndriçojnë çdo skutë të tij.
Askush s’e vë re këtë metamorfozë të malit.
Askush s’e vë re as zgjimin e liqenit prej ikjes prej të ftohtit të dimrit, i ftohti si në Kukës. Qyteti është zhytë në hallet e veta, aty ku halli hallit nuk i ngjan. Gjatë ditës njerëzit sikur nuk kanë kohë të ngrejn kryet as kah qielli si për t’u shlodhë me pamjen e tij.
Vetëm mbasi fillon mbrëmja dhe ndihet zhurma e avionëve të NATO-s, që kalojnë në pjesën e qiellit përmbi, banorët e këtij qyteti, të përhershëm dhe mbërritur rishtas, kudo qofshin, nëse janë n’udhë e ngrejnë kryet kah qielli, në qofshin në shtëpitë e tyre dalin ngutshëm nëpër ballkone dhe vështrojnë kah qielli. Mbas kësaj, ata lehtohen, janë më të qetë dhe bëhen më indiferentë për çka ndodh përreth.
Mbrëmë vonë hodha në letër skicën për një roman.
Një kufi trazues që ndan luftën me një paqe trazuese.
Dy studentë të dashuruar nuk kanë mundësi të komunikojnë. Djali (Shkrepi) mbeti në Prishtinë, në qytetin fantazmë, ndërsa vajza (Puhiza), mbas një odiseje të gjatë vjen në Kukës, në qytetin ku s’dihet kur çel dita e soset nata. Një qytet që ngrohet vetëm me frymë njerëzore. Mesnatë. As dritat s’e shuajnë terrimin. Ku të shkojë? Ku do e kalojë natën? Po të nesërmen?
Sot, aty kah mesdita shkova te një pallat dhe tek ngjitesha prej katit të parë në të pestin njeha 168 palë këpucë para dyerve të apartamenteve.
Në çast, thashë vetmeveti se s’mund ta shkruaja kurrsesi atë roman.
Thënia e Dostojevskit se nganjiherë realiteti është më i fuqishëm se fantastikja, zu vend ngultas në mendjen time. Kështu, nisa një roman që s’do shkruhet kurrë.
