Çaste që s’i lashë të më iknin

Çaste që s’i lashë të më iknin

Ka çaste që s’i lashë të më iknin
Për shembull po nis me
Një aeroplan në qiellin e hirtë
Që nga vetura duke u kthyer nga aeroporti
Vështrova duke vrapuar lartlarg
(Ndërkohë ndërhyri një kujtim)
Ca sekonda rodhën udhës së tyre
E njëri-tjetrit i humbëm sysh
Më pas diç diku më ndaloi në rrugë
Ja këto dy gjethe pranë njëra-tjetrës
Derisa t’i mbajë ky dru i zhveshur
Në një cep të oborrit të shkollës
Këndej a matanë vijës së kufirit
Pritej të binim të puthnin si të tjerat tokën
Dhe të ktheheshin pikërisht këtu
Te degët e tyre pas ca kohësh
Te hapësirë që po humb identitetin
Kokën strehoj te gëmushat-kalatë me frëngji
Që mbajnë tre-katër trëndafilë të kuq në gji
Të cilët shkëmbejmë shkëlqime me qiellin
M’u duk e arsyeshme me vend e rend
Të mos i lija të më iknin këto çaste lozonjare
Këtë mozaik të vockël me dromca ditësh
Fundnëntori e fillimdhjetori
Mos ta lë pa e përmend
Që si zogj pule nga vezët dolën të bredhin
E qe besa fort mirë e bukur dinë të këndellin