Lulja dhe stalaktiti
Nga Blerim Rreci
Bëmë një shëti
Nga parku në park
Petk i bardhë bore
Shtrirë rretheqark
Pranë një kafeneje druri
Tek një vazo e bardhë
Sytë seç na shkuan
Tek kjo lule e rrallë
Një lule kaq e ndezur
Si të ishte zjarr
Qëndronte në vazon e bardhë
Mbuluar nga borë e bardhë
Vazhduam të ecnim
Gjurmë duke lënë
Lulja all e kuqe
Vallë nga kishte rënë
Ecnim ndjenjëgëzuar
Për këtë bukuri
Që na zbukuroi ditën
Duke na përtëri’
Më pas tejte një dru
Një rrëshirë kishte ngrirë
Ngjyrëkafe si në shpellë
Dukej ky stalaktit
Vazhdonin të ecnim
Gjurmë duke lënë
Stalaktit i bukur
Vallë nga kishte rënë
Ecnin ndjenjëgëzuar
Për këtë bukuri
Që na zbukuroi ditën
Duke na përtëri’
Lulja e salaktiti
Pjesë e kësaj shëtije
Emërues i përbashkët
Heshtje prej bukurie
