Neki Lulaj

Kjo botë

Diçka nga brenda ma thyen heshtjen
Shpesh me vend e rrallë pa vend.
Po me djeg si meduza prek ndërgjegjjen
Vallë kjo botë e madhe pse po hesht-duron?

Bota çuditërisht është para kolapsi
Nga një virus qe e krijoi njeriu vetë
Nuk e kërkon askush se i kujt është faji
Për shekullin e 21-një është mëkat i vërtetë.

Thellë në shpirt me gërricin shpezët me kakarisje
Si i agjësonin të gjalla pa gjyq e pa faj.
U hap fjalë-rrufeja se gripi sulmon të reja shtigje
Digjeshin në furra i groposnin si në një varr.

Shpërtheu lajmi si vullkani më vonë.
Se u përhap gripi-tërbimi i shtazëve, i rrallë
Mbyteshin shtazët gropoheshin në gropë
U harrua shpejt e një lajm i ri vjen prapë.

Nuk kuptohet kjo botë e civilizuar
Corona virusi 19 tronditës po bën kerdi
Ku e ka burimin adresën ky ferr i pambaruar
Vetëm në emrin djallit “njeri”.

E pse?

Askush nuk e pranon fajin
As mëkatin.
Edhe pse me dashje a pa dashje vjen.
Gjatë rrugëtimit brumin jetës ja merr
Ti përkund djepin e vetmisë që sikut të çmend.

Monopatin ia mbylle vetes me mëri
Thirrjet biblike ishin për ty zhurmë e mbërthyer.
Zgërdhiheshe nga mëria me neveri..
Si pasqyra me qelqin e thyer.

Ditët e shtëngatave vijnë e ikin
Të sjellim muzgun e zemrës me urrejtjen farmak
Si ti feksin ëndërrat e trishtuara
Kur ecën vetmia mbi kënetën moçal?

Universi e feks terr nate dhe dritën në agim.
Kjo botë e krijuar jep e merrr.
Mbi shkumën katran e leshterikë ,
Bota sharmin e mashtrimeve s`ta pëlqen.

Para Bronxi

Ju keni ditë të lumnueme te ky shekull.
Majekrahu me pushkë, torbë e municion
Në shi. borë, n`furtunë e mjegull
Ju ishit kënga, gëzimi, sakrifica, pushka
Amanet i atdheut…që ju kujton.

Lum ju për ecjet tuaja UÇK-ja
Për uniformën tuaj erë baroti
Për betejat tuaja sublime
Për gurin e nxjerrur thellë gabzherri

Lum ju për lindjen tuaj
Pa u frikësuar prej vdekjes…

Ju keni vetëm një datëlindje gëzimi lavdie
E unë e ne pranë jush jemi memec
Jo me larg se një fjalë
Testament për gjenerata e reja në vite
Pushka juaj, burim i lirisë në vepra
Krenari është kënga për ju në breza..

Juve kurrë nuk do ju kalbet dashuria
Për atdheun ku zgjohet lumturia.

Qeveritarët e lodhur

Ne këtë shekull plot shtërngatë
Pëllasin e pëllasin për pushtet grabitqarët
Gojën plot „atdhetari“
Janë lodhur zv kryeministrat orrlat e zi.

Janë lodhur pa punëtorët të pamerituarit
Janë lodhur me thirrje (nga)e të mbijetuarit
Janë lodhur me zërat e në nave fëmijëve, nuseve
Që kurrë s’i gjetën me të dashurit e kidnapuar

Kështu zv. kryeministrat tanë
Fyejnë të shenjtit të mbijetuarit
Harrojnë betimet të mallkuarit.

Janë lodhur me pandërgjegjen
Qe e kanë
Janë lodhur me papunësinë
Që e tregojnë
Janë lodhur me premtimin
Që kurrë nuk e mbajnë.

Janë lodhur me pagat e majme
E invalidit të luftës.
Në konak mungon buka
E zjarri që të ngrohet pak.

Këta nuk dinë të lodhin vetëm
Me kërkesat që ja u bë n armiku
Ai që na vrau masakroi e na dhunoi
Na vrau fëmijë e pleq
Na dogji vatrat e larg na degdisi.