Mentor Thaqi: MALLI ARBËRESH

ka mot ka na, ka mot

nëng dëgjonj të rrahura zemre t‘përzemërta

këngën e vjetër të ungjit pjak,

as hapat e valzës ka‘ kroni për ujë,

fëshfëllimen e djalit pas saj

as shoh hijen e gurit pasdreke ke porta

këngën e kokocit që menatë

nëng ka më përtacë që fjenjë ditën

nën hije të ullirit pjak

e as dëgjonj të qara fëmiu për sisën e t‘ëmës

ka mote e motmote

rri i heshtur në udhën e harresës

nëng kam hare nga thirrje miku

për një gëllënkë verë

nga rrushtë e vreshtës të t‘im t‘at‘

ka mot

as kopile të veshur me këmishë të blertë

nëng kam pa

më është tha buza për një puthje të saj

dritë e sive nëng më bën më,

ishte si ill i bukur

as ballin si hjenëz t‘ia puthë

e ta përqafonj fort

mot ka, këndej ka na

që harrue kam të këndonj këngën

„t‘japim dorën o vëllëzër“,

as e dëgjonj veshi

as e fjet goja

ah sa mot i lig ishte njëherë

si andej ka ju

si këndej ka na

gjaku i shprishur, gjëkundi

nëng shihej ka katundi

e unë nëng kam me kë të fjas

e malli m’bën të plasë

gluhë e trishtë moti

sini u mbyt ke loti

Mentor Thaqi – m‘tha

11 maj 2024

——

(Mentor Thaqi , falë me shnet përmes 8 shkrepjeve të mija, sepse ndryshe nuk dita si të uroj për këto vargje lapidar e kaq të përjetuara! )