Kosova – Plastikland / Kosovë – vend plastike

Elisabeth Kaestli është gazetare dhe shkrimtare e lirë, e cila prej një kohe të gjatë i është përkushtuar shkrimeve mbi dhe për Kosovën. Ajo ka vite që jeton në Kosovë dhe bashkëndien me qytetaret e qytetarët e saj zhvillimet politke, ekonomike, kulturore e sociale por edhe ato mjedisore të Kosovës. Në vijim përmes vergjeve në vijim ajo shpreh preokupimin e saj në lidhje me zhvillimet mjedisore në Kosovë…

 

Kosova – Plastikland

 

Kosova, Plastikland, hol dir

deine Schönheit zurück!

 

Bergrücken unter

weisser Fransendecke

frühlingsgrüne Weiden

Laubbäume noch blattlos

senfgelbe Weiden

den Bächen entlang

Dornenhecken im

weissen Blütenkleid.

 

Kosova, Plastikland, hol dir

deine Schönheit zurück!

 

An dürren Ästen

auf brachen Feldern

am Ufergehölz

hängen sie

wie hingeworfen

blau, gelb und rosa.

 

Sie bargen Äpfel,

Brot und Mehl.

Nun flattern sie

nutzlos und ewig

irgendwo.

 

Kosova, Plastikland, hol dir

deine Schönheit zurück!

 

Mir träumte

sie könnten schreien,

der Acker, die Weide

der Baum und der Busch,

das Ufer des Baches,

ein wildes Konzert

die Ohren betäubend.

 

Und siehe

da sammeln

eifrige Hände

was achtlos entsorgt

vom Winde zerstreut.

Die Schreie verstummen

Ruhe kehrt ein

der Acker atmet und

der Bach fliesst frei.

 

Kosovë – vend plastike

 

Kosovë, vend plastike, riktheje

bukurinë tënde!

 

Kreshtë mali mbuluar

nga bora e bardhë

kullota të blerta pranverore

drunj gjetherënës ende të zhveshur

shelgje mustardë-verdha

përgjatë përrenjve

ferrishtë në

fustanin e bardhë të lulëzuar.

 

Kosovë, vend plastike, riktheje

bukurinë tënde!

 

Në degët e thata

në fushat e plasaritura

në brigjet me drunj

rrinë varur

si të hedhura

kaltër, blertë dhe rozë.

 

Ato fshehin mollët,

bukën dhe miellin,

Tani ato valëviten

kotë dhe përgjithmonë

diku.

 

Kosovë, vend plastike, riktheje

bukurinë tënde!

 

Unë ëndërrova

ato mund të klithnin,

ara, kullota

pema dhe shkurrja,

brigjet e përrenjve,

një koncert i egër

vesh shurdhuar.

 

Dhe shiko

mbledhin

duart e vyera

të hedhurat pa kujdes

të shpërndara nga era.

Britmat shurdhohen

kthehet qetësia

merr frymë ara dhe

përrenjtë rrjedhin lirshëm.

 

 

Elisabeth Kaestli, 13.03.2016